|
KLIKNIJ W ZDJĘCIE
|
URSZULA LESZCZYŃSKA
urodziła się
21 października 1907 roku we wsi Wyskoki. Jej ojciec, Adam, rosyjski
funkcjonariusz kolejowy, zmarł, gdy Ula miała 2o lat. Urszula miała
troje rodzeństwa, Michała, Stanisława oraz Tadeusza. Uczęszczała do
szkoły w Bartoszewicach, a następnie znalazła się w Seminarium
Nauczycielskim w Łęczycy. Urszula już od najmłodszych lat pisała
wiersze. Na początku opisywała w nich ważne wydarzenia ze swojego życia
takie jak np. pierwsza miłość. Gdy Zośka , koleżanka Uli ze
szkolnej ławki umiera, ta próbuje napisać tren. Wtedy zaczyna
się jej przygoda z harcerstwem. Urszula jako głęboko wierząca
chrześcijanka każdy wiersz poświęca głębszej refleksji na temat miejsca
człowieka we Wszechświecie. Podczas studiów w Warszawie
podejmuje pracę w publicznych szkołach. Po odzyskaniu przez Polskę
niepodległości nadchodzi kryzys, bezrobocie. W Urszuli budzi się bunt.
Podejmuje pracę w redakcji jednej z gazet. Jej wiersze i artykuły
są przepełnione krytyką dla ówczesnej władzy. Mimo dni
przepełnionych zajęciami, Urszula odczuwa samotność. W 1932 roku pisze
pracę magisterską i kończy studia z tytułem magistra filozofii. Do roku
1934 Urszula uczy w warszawskich szkołach katechezy, a następnie
rozpoczyna pracę w gimnazjum w Łęczycy. Gdy w 1935 roku umowa o pracę
Urszuli kończy się, ta szuka pracy w Zawierciu. Od września 1935 roku
Ula zaczyna pracę w Prywatnym Gimnazjum Żeńskim im. Heleny Malczewskiej
w Zawierciu. Zawiercie liczyło wówczas nieco ponad 30 tys.
mieszkańców, bez nadziei, bezrobotnych. Urszula pokochała to
miasto. Ludzie cenili ją, bo umiała zjednać młodzież z całego
Zawiercia. Jednak największą sławę zdobyła w dziedzinie harcerstwa. Od
stycznia 1937 roku zaczyna pracę w Państwowym Gimnazjum
Koedukacyjnym. Jest to duży szok dla kobiety, która do tej
pory pracowała w prywatnych placówkach. Urszula cały czas
działała. W 1938 roku zostaje pełnoetatową nauczycielką. W tym czasie
zostaje komendantką Żeńskiego Hufca w Zawierciu. W 1932 roku Urszula
wyjeżdża na obóz harcerski, po którym odwiedza rodzinę w
jej rodzinnym domu. Gdy pojawią się groźby wojny, wraca.
28.08.1939r.odbywa się spotkanie Rady Hufca, by 29.08
poinformować harcerzy o wyznaczonych celach: pomóc rodzinom
żołnierskim. Wspólnie z rodziną hufca zajmuje się służbą
medyczną i łącznikową. Prowadzi pamiętnik, w którym skrupulatnie
opisuje każdy dzień. W październiku 1939 roku powstaje organizacja
„Płomień”, której współzałożycielką była
Urszula Leszczyńska. Organizacja miała na celu:
• Wydawanie gazetki
• Udzielanie pomocy materialnej biednym
• Ochronę młodzieży przed wywózką do Niemiec
• Wysyłanie paczek żołnierzom w niewoli
W gazetce znajdowały się artykuły dotyczące sytuacji politycznej z
nielegalnych nasłuchów radiowych oraz z czasem wiersze Urszuli.
Organizacja upada 18.09.1940 roku, gdy Gestapo dokonuje masowych
aresztowań oraz wywozu do obozów koncentracyjnych. Wśród
aresztowanych była Urszula. Trafiła do obozu w Fordonie. Wiosną 1942
roku trafia do więzienia w Sosnowcu, a następnie zostaje przewieziona
do KL Auschwitz – Birkenau. Jej pierwsze wspomnienie przedstawia
widok gestapowców z psami. Ludzie kolejno przestawali być
ludźmi. Stawali się numerami. Urszula jest wyczerpana psychicznie i
fizycznie, lecz mimo to, budzą się w niej wartości wpajane przez
harcerstwo. Postanawia pomagać. Nieraz próbuje wpisać się za
kogoś do komory gazowej. Pomaga również chorym na tyfus. Sama
choruje, lecz udaje jej się wyzdrowieć. Po jakimś czasie choroba wraca.
Wśród wielu dokumentów z Oświęcimia jest ten jeden,
który mówi, że Urszula zginęła 13.03.1943 roku. W 1948r.
Urszula Leszczyńska zostaje pochowana w Łęczycy, zgodnie z jej ostatnią
wolą.
Źródło: "Liściem się stroję nadziei" Janusz Józef Kopeć
|